35 graden!

De dag begon een stuk beter dan hoe hij gister eindigde.We mochten vandaag uitslapen, wat toch wel één van de laatste keren zal zijn, en ik voelde me wat fitter dan gisteravond.Na me vannacht te hebben ontdaan van een mega grote spin (ik word nog wel een heldhaftig) begon de dag om half tien eigenlijk nog te vroeg. Echt slecht geslapen had ik niet, wel weinig. Ik werd steeds wakker, beetje jammer.

We gingen ontbijten met Rob, Marieke en Max in dorpje zelf. Lucas gaat door de week tot half één naar de crèche. Na een over heerlijke croissant met ham hebben we nog snel even wat boodschappen gedaan en daarna was het aan mij om kennis te maken met de rijstijl van de Italianen. Met Marieke naast me en Kim en Max achterin verliep de tocht voorspoedig. Kim was niet eens misselijk achterin. Heb ik toch best goed gereden. Tegen die heuvel waarop ze wonen zeg je u, dus dat is wel even wennen. Maar ach, alles went. Zo zag ook ik het gister niet meer zo zitten. Zes weken in Italië, met twee kinderen, zonder vriendje. Nee, ik wilde meteen terug naar Nederland. Een nachtje slaap doet wonderen. Ik moet gewoon doorzetten en bovendien komt vriendje langs. Kan ik daar naar uit kijken!

Vanmiddag zijn we wezen zwemmen. Moest ook wel met een temperatuur van 35 graden. Eindelijk... verkoeling! Na een paar uurtjes kregen we overheerlijke nasi voorgeschoteld van Rob. Heeeeeeeeerlijk! Dat is beter dan al die pasta. Dat komt mijn neus nu al uit en ik heb het pas één dag gegeten.Ben benieuwd hoe het de komende weken allemaal komt. Wij alleen met de kinderen als zij weg zijn zie ik helemaal zitten. Daar redden we ons wel mee. Ben meer benieuwd naar het eten. Zo word ik weer een met mijn neus op de feiten gedrukt dat ik niks lus. En dat is erg lastig en heel vervelend kan ik je vertellen......

Roas

Pannolino (luier) numero uno

‘Die kleine moet ook een schone luier'

Ik hou me mooi afzijdig. Toevallig ben ik net druk bezig met puzzelen, ook belangrijk. Ik wil niet weten hoe die andere kleine zal reageren als ik hier zomaar bij wegloop voor een vieze luier. En Roas is toch al in de buurt... Zij voert hem al een fruithapje dus dan kan ze zijn poepluier ook meteen even... ‘Kim, kun je me ff helpen? Als jij die benen nou omhoog houdt, dan maak ik het wel schoon enzo.' Oh get. Nee echt, get. Wat hebben ze hem in hemelsnaam te eten gegeven?! Dit lijkt op.. ehh. Viezigheid. Spinazie a la crème, maar dan lichtbruin. En het ruikt naar... Goed, ik zal verder niet te veel in details treden. Terwijl Lucas met een big smile op de keukentafel lag - hij keek erbij alsof hij comfortabel lag, ik kan het me niet voorstellen - hield ik zijn beiden benen omhoog, terwijl Roas ondertussen aan het puinruimen was. Dat er zoveel prut uit zo'n klein geval kan komen. Na ongeveer 5 minuten was ik wel wat aan de stank en het uitzicht gewend. En inderdaad, we waren niet bepaald het record voor het snelst poepluiers verversen aan het breken. Gelukkig voor Lucas had zijn vader dit snel genoeg door, waarna we een lesje poepluier verschonen kregen. Erg interessant. Ik denk dat me dit best gaat lukken in de toekomst. En anders ben ik gewoon heel druk bezig met puzzelen...

Bacio,

Kim

Kotszakjes graag!

Daar zit ik dan, rechtop in een comfortabel 2-persoonsbed, achter de laptop die ik al minstens 12 uren niet meer had aangeraakt (= wonder). De achtergrond van mijn laptop toont een foto van een ondergaande zon tussen de Toscaanse heuvels, precies dezelfde heuvels die ik kan zien vanuitmijn raam als ik morgenochtend de luiken open gooi. Een idyllische droom... Om heel eerlijk te zijn dacht ik daar een paar uur geleden nog anders over. Mijn reisgenootje Roas werd dankzij die heuvels en bochten - en daaraan toegevoegd de Italiaanse rijstijl van mijn achternicht Marieke, zeer geïntegreerd ;) - wagenziek, en toen we hier eenmaal op de veranda zaten wist ik even niet meer of ik het allemaal nog wel zag zitten. Ik en kinderen is op zich al een vrij bijzondere combinatie, ik en vroeg op staan helemaal, en al die steile weggetjes en afgronden hier vind ik maar niks. Om maar niet te spreken over al die beestjes hier. Slangen, hagedissen, duizendpoten, megaspinnen and so on. Misschien vraag je je nu af welke waanzin mij hier naartoe gedreven heeft. Meedraaien in het gezinsleven en dat 40 dagen lang. Mijn antwoord is simpel: warmte. En dan bedoel ik niet alleen de aangename temperatuur hier van 35 graden Celsius. De gastvrijheid van onze ‘au pair ouders' is hartverwarmend. Nederlanders met een Italiaans tintje. Heerlijk. En dan nu de ontmoeting met de kinderen nog... Wordt vervolgd!

Bacio e sogni d'oro...

Kim

p.s. eerste foto´s volgen binnenkort (ivm internetverbinding)

Uno notte!

Ok: 1 probleem, 2 mogelijke oorzaken, 2 mogelijke oplossingen.

Probleem: koffer overduidelijk te vol

Oorzaken: te kleine koffer of te veel inhoud

Oplossingen: grotere koffer kopen of inhoud minderen

Ik heb uitstelgedrag. Tot op de dag van vandaag lag er slechts een pakje Robijn geurbuiltjes in mijn koffer en daar moest gezien ons vertek morgen toch maar eens verandering in komen. Maar waar te beginnen? Goed dan. Broeken en rokjes. Halverwege de jurkjes puilde mijn koffer al uit. En mijn bikini's zaten er nog niet eens in! Ik kan gewoon niet kiezen. Alsof ik in mijn eigen kledingwinkel sta: 'Heb ik dit echt wel nodig? Ach vooruit!' Nu ik er zo over nadenk kan mijn kast ook best wel eens een opruimbeurt gebruiken. Nouja, over 6 weken maar. Goed, keuzes, keuzes. Hotpants. Dat Lara Croft look-a-like broekje hoeft ook eigenlijk helemaal niet mee. Ik heb geen wapens,laat staanhaar kont en wat moet ik als toekomstig au pair uberhaipt met een LC look-a-like broekje aan mijn billen? Veel te agressief. Nee, dan de witte. Die neem ik. Misschien volledig onsexy maar wel au pair achtig. Nu de kastdeuren dicht en niet meer omkijken. Tijd om te wegen! 17 kilo, prachtig! Maar nee, wacht eens even! Dat is 2 te veel. Maar dat kan niet. Ik moet alles mee! Ik moet... Ok, toilettas en badlaken er uit... 15 kilo... Hoe kan een toilettas nou weer 2 kilo wegen!? Dit is belachelijk. Ik moet voortaanecht minder inkopen doen bij de Kruidvat. Ach, zonder make-up overleef ik Toscane vast ook wel. Op naar de zon!

Bacio, Kim

Bikini stress

Zes dagen voor je zes weken naar Italië vertrekt een bikini vinden is nog knap lastig kan ik je vertellen. Helemaal als je zo kieskeurig bent als ik. Ik wil een broekje met een push-up bh. Anders blijft er niks over snap je? Blijken ze nergens zo'n bikini te hebben, of nou ja ze zijn er wel (een paar), maar die vond ik niet mooi. Toen Erik en ik daarna twee dagen naar Noordwijk gingen, had ik maar bedacht daar een bikini te halen. Helaas moest je voor deze bikini's een wel heel goed gevulde portemonnee hebben. De duurste die we tegenkwamen was maar liefst 419 euries. Ben je nou helemaal gek? Voor dat geld koop ik liever 25 bikini's.

Aaah, nog maar vier dagen om een bikini te kopen, maar het is uiteindelijk gelukt. Ik heb geprobeerd niet zo kieskeurig te zijn en zo liep ik in het ziekenhuis nota bene tegen mijn nieuwe bikini aan. Een bikini bestaande uit een broekje en een push-up bh. Dikke prima! In het ziekenhuis kon ik niet passen, dus heb hem maar op de gok gekocht. En wat blijkt? Hij past!! Joehoeee.

Nu alleen nog even een vakantieabonnement aanvragen en m'n videocamera opladen en de reis kan beginnen. Nog maar twee nachtjes....

Roas

Red red wine

Net wanneer je dacht dat je wel 1,5 maand naar een mooi warm land kan vertrekken omdat je toch niets gaat missen moet alles weer omslaan. Ik was al zo tactisch geweest om Mr X eens te vertellen dat we elkaar beter niet meer konden zien voor mijn eigen bestwil (echter, hij is nogal volhoudend dus hebben we laatst gekanoed, waarna ik zei dat ik echt, echt geen tijd meer had...) komt Comazuiper weer in beeld. En als Comazuiper niet in coma ligt is het typisch zo'n geval die je wel moet missen om wie hij is. Een beetje vreemd, maar wel lekker. En ik heb nog nooit zulke leuke collega's gehad en zoveel lol in/op mijn werk. En mijn zus is de allerliefste zus. Molto grazie mia sorella per il pantalone e grazie particolarmente per essere voi! Grande bacio! En mijn mama. La mama is de beste. Vooral omdat ik af en toe zo'n waardeloze dochter ben. En mijn vriendinnen. Ik heb de mazzel dat er eentje zo gek is om mee te gaan, de rest blijft hier. Net als mijn kat. En haar toekomstige vriendje of vriendinnetje van 10 dagen oud (alleen is mijn moeder het daar nog niet meer eens). En mijn hele leven zoals het nu is. Ik haat missen. Maar then again. Toscane is vrij magisch. En aangezien ik me in de Italiaanse taal en in poepluiers moet gaan verdiepen heb ik waarschijnlijk niet eens tijd om te missen wat ik 1511,6 km achter me laat. En het is er warm. Aankomende dinsdag - uiteraard als wij aankomen - is het er 30 graden en loopt de temperatuur alleen nog maar op. Wat zeur ik, dit wordt geweldig! Ik mis straks Toscane als ik weer bij een temperatuur van 15 graden in de collegezaal zit. Bah. Gelukkig is er rode wijn. Terwijl ik van zoete witte wijn met een laag ijs alleen irritant giechelig word, ga ik van (te veel) rose al vaak domme dingen doen die ik vervolgens voor de helft vergeet, wat zal betekenen, dat wanneer ik rode wijn drink, ik alles vergeet, zoals Neil Diamond en UB40 al voor mij bedachten. Dat wordt dus even lief glimlachen naar die wijnboer die zuslief en haar vriend als date voor me hadden uitgezocht. Inslaan die Brunello's di Montalcino en Vino Nobile's di Montepulciano! Ik kijk naar buiten en zie de regen met bakken uit de hemel komen. Ik kan dit niet gaan missen. Toscane here I come!

Ciao e baci.

Kim

La lezione Italiano numero uno

'Wij willen graag twee keer een Latte Macchiato, en twee keer de Italiaanse pizzabroodjes met mozzarella.'

Terwijl ik de tafel indekte voor de gasten van boven genoemde keuzes kon ik het niet laten om te denken dat dat wel een heel erg Italiaanse keuze was. Zelfs op mijn werk word ik steeds herinnerd aan Italie. Ze hadden laatst zelfseen Italiaans weekend georganiseerd.Das niet erg. Maar wel als ik me steeds bedenk dat ik weer een dag minder heb om aan mijn Italiaans te werken. Maar vanaf vandaag zijn mijn smoezen op want zuslief heeft de Wat & Hoe Italiaans persoonlijk afgeleverd. Uiteraard doe ik nu al het mogelijke om me straks zo goed mogelijk te kunnen redden tegenover de Italiaanse mannen. En hun moeders... Ik praat bijvoorbeeld in het Italiaans tegen mijn kat: 'Vorrei un bacio piccolo, per favore' en ik vertaal liedjes van K3: 'Sono un pesce giallo epiccolo in un mare azzurro' en 'Benvenuto, benvenuto presso i tre maiali. Goed, waarschijnlijk is de helft onzin, maar het begin is er!

Ciao e baci,

Kim

Nog zesentwintig dagen!

Ik heb welgeteld nog zesentwintig dagen om Italiaans te leren en wijn te leren drinken. Wie gaat er nou naar Italië en lust geen wijn? Ik dus! Maar aangezien wijn stukken goedkoper is om te drinken op stap vind ik het nou wel een uitstekend moment om over te stappen. Mijn eerste wijntje volgt binnenkort.

Dan blijft over: Italiaans leren. Ik spreek werkelijk geen woord Italiaans. Ja, de korte woordjes die Kim me heeft geleerd. Maar daar blijft het dan ook bij. Ik hou mezelf voor dat het niet heel erg is dat ik geen Italiaans spreek. De kindjes spreken gewoon Nederlands en als we naar de winkel moeten dan wijzen we het wel aan. Samen komen we er vast wel uit. En uiteraard gaat er een vertalingboekje mee, dus het komt helemaal goed. En stiekem heb ik helemaal geen tijd om Italiaans te leren. Met mijn gedachten ben ik al in Italië, maar helaas werkt het niet zo. Ik moet nog drie weken naar school. Nog even de laatste dingen doen voor de vakantie. Lees: twee portfolio's en nog wat verslagen. Tussendoor ga ik nog een lang weekend naar Zandvoort, nog twee dagen naar Noordwijk en dan hebben we de Wartenster merke ook nog. En dan...... dan gaan we naar Italië. Eindelijk! Zes weken lang vroeg opstaan, poepluiers verschonen, voorlezen, voetballen, zwemmen en bruin worden. Wie wil dat nou niet? Nog maar zesentwintig dagen....

Roas