Slaap kindje slaap?

‘Wheeee..wheeeee!' Jeminee, wat was dat voor herrie? Binnen twee tellen stonden we beide naast bed. We sliepen voor het eerst in het huis, aangezien Rob en Marieke een feestje hadden en wij 's ochtends vroeg weer met de kinderen eraf gingen. En dat hebben we geweten. Toen we beide naast ons bed stonden dacht ik dat het ochtend was. Een uur of zeven. Het was alleen nog wel een beetje donker voor zeven uur 's ochtends. Kim ging naar Max en ik keek op mijn telefoon. Twee(!!) uur 's nachts, verdomme. Wie verzint dat! Max had raar gedroomd en was een beetje bang in het donker. Wij allebei klaar wakker en om de beurt langs Max. Na vijftien minuten was die ook weer in slaap gevallen. Wij daarentegen niet. Ik kon nooit weer in slaap komen en toen ik eindelijk sliep stond Max weer in de kamer. ‘Ik kan niet meer slapen', was zijn antwoord op de vraag wat hij kwam doen. Nou lekker dan, het was inmiddels zes uur en ik was nog moe. Heel moe en Kim ook. Ging Lucas ook nog eens huilen en die wilde uit bed. Goed dan, zat ik om half zeven beneden met twee kindjes. Ik slaap liever om half zeven 's ochtends, tot een uur of elf of zo.

Nadat we Lucas naar de crèche hadden gebracht en met Max een eindje hadden getoerd, gingen we nog langs de speeltuin. Even rondkijken en hup de auto weer in. Filmpje gekeken en Lucas weer opgehaald van de crèche. En wie zaten er allebei achterin de auto te slapen? Juist, Max en Lucas. Heerlijk, wat een rust! Vanavond maar alle vier heeeel vroeg op bed. Welterusten....

Roas!

Kinderen geen bezwaar

Dit is een kuuroord. Op het - zo af en toe - vroege opstaan na dan... De hitte (vandaag zo'n 36 graden celsius) zuivert mijn lichaam (vaarwel stresspukkels, hallo sproetjes!), en anders doen de liters water en het sporten dat wel. Inderdaad ja, ik sport. Ik ben vrijwillig aan het hardlopen zelfs, 9 km/pu. Wat een uitvinding, ik begin nu vast met sparen voor mijn eigen loopband later. In feite doe ik hier eigenlijk alleen maar het tegenovergestelde van wat ik thuis doe: ik sport, drink geen alcohol (Roas lust geen bier (wel Sneeuwwitje) en wijn, en alleen is ook maar zo alleen), ga met kinderen om en sta zelfs zo af en toe nog vroeg op. Daarnaast blijf ik uit de buurt van mannen. Volgens Marieke is het niet verstandig om een Italiaan aan de haak te slaan, tenzij ik de rest van mijn leven in de keuken wil staan en op kinderen wil passen. De Italiaanse vrouwen drinken ook niet. Nee, doe mij maar een Fries, maar kijken mag natuurlijk... Ik verschoon - het zij met veel pijn en moeite, en kokhalsgeluiden - poepluiers en ik kook pasta met zalm. Misschien is het toch niet zo'n gek idee om later toch een kind erbij te nemen. Voor de heb. Moet ie wel lief zijn natuurlijk. Ik was er altijd zo op tegen: ten eerste word ik dan superdik, ten tweede kost een kind je klauwen vol geld (Pampers & Olvarit, protest!!) en ze ontnemen je van je vrijheid. En de wereld wordt er tegenwoordig ook niet beter op, dus tegen de tijd dat je kind 30 of 40 is, heb je het dan wel een gelukkig leven kunnen geven? Ik heb altijd gedacht dat het minder zou toevoegen vergeleken met wat je er allemaal in steekt. Maar mocht ik ooit iemand treffen die wel zo gek is om baby's te willen maken, wil ik daar best over nadenken. Kinderen zetten je op de meest vreemde manier aan het denken. Het is allemaal zo simpel opeens en toch ook weer niet. Want wat geef je voor antwoord als Max weer eens met een wat/waarom vraag komt nadat je hem net hebt opgelegd dat ie even normaal moet doen.

‘Wat is normaal?'

‘Nou ehh gewoon.'

‘Wat is gewoon?'

Dan ga je nadenken. Want wie bepaalt wat er gewoon is in deze wereld? Ik kan niet bepaald zeggen dat ik zelf nomaal ben. En als ik tijdens het eten naast me kijk en Max opeens met zijn piemel zie spelen, mag ik dan überhaupt zeggen dat dat niet normaal is? Netjes is anders. Maar die jongen zit uiteindelijk in zijn ‘ontdek-je-plekje' fase, kan hij ook niks aan doen. Gelukkig heb ik Roassanne. Ik zou niet weten wat ik hier zonder haar had gemoeten. Ik heb engelengeduld en wil veel te graag dat die kinderen me aardig vinden. Daarom kiest Max mij ook uit om hem naar bed te brengen en mag ik zijn luier om doen. Hij weet dondersgoed dat ie bij mij veel te veel kan flikken. Ik neem later Roassanne in dienst om mijn kinderen op te voeden. Mooie boel. Nog een dikke week en dan zijn we 6 dagen alleen met Lucas en Max. Ik denk dat ik voor die tijd nog maar even een lesje streng zijn moet volgen...

Bacio,

Kim

Een week voorbij...

Gistermiddag hadden we voor de verandering vrij! (wat hebben we het toch zwaar ;)) Hier hebben we dankbaar gebruik van gemaakt door met het Opel Corsaatje naar Siena te toeren. Een stad hier in de buurt. Geen lange reis, maar een parkeerplek zou lastig te vinden zijn. Marieke had ons aangeraden om bij de vesting (fortezza) te parkeren, helemaal aan de andere kant van de stad. Na maar één keer te zijn omgedraaid hadden we het gevonden. Poe, wat zijn die parkeerplekken slecht aangegeven in Italië zeg. In Siena hebben we wat winkeltjes bekeken en de bekendste gebouwen en pleinen. Op het piazza il campo hebben we op een piepklein balkonnetje gezeten, wat ons overzicht over het hele plein gaf. (Thanx voor de tip Marieke!) Helemaal leuk! Na piazza del duomo gingen we eten in een leuk restaurantje. Hier bleek maar weer eens dat Nederlanders andere Nederlanders aantrekken. Wij zaten er eerst en een uurtje later was de helft van de tafeltjes bezet met Nederlanders. Denk je eens in het buitenland te gaan eten zonder je landgenoten...

Vandaag zijn we 's middags met z'n allen wezen zwemmen in Buonconvento! Het zwembad was pas half twee open, dus eerst maar even een spremutta (versgeperste sinaasappelsap!) halen. Het zwembad bood later op de middag heerlijk verkoeling bij een temperatuur van 36(!!) graden. We zijn al bruin, poeeee! Vanavond zijn we nog even samen naar een dorpje hier verderop geweest. In een bar daar konden we draadloos internetten. Prima verbinding daar, maar niet op onze laptops. Godver, hadden we ons er zo op verheugd. Eindelijk ECHT internetten, werkt het niet. Grote domper. We hopen hier nog draadloos internet te krijgen, maar goed. Dat zal nog wel eeuwen duren, aangezien ze hier al twee en een halve maand op wachten. Dat is toch niet normaal?

Roas!

Melk is goed voor elk...

'Ik wil melk'

'Kun je dat ook gewoon vragen?'

'Mag ik melk alsjeblieftdankjewel?'

'Natuurlijk mag dat Max....' Zo. Opvoeden die handel. Terwijl Max de witte vloeistof naar binnen slurpte dacht ik na over hoe dat ene rijmpje ook al weer ging.

'Melk is goed voor elk maar niet voor Jan want die piest er van!'

'Waarom piest die er van? Wat is piessen?'

Shit. Ik kan echt niet met kinderen om gaan.Denk je dat ie het wel weer vergeet, nou mooi niet. Vanochtend bij het ontbijt: 'Melk is goed voor elk maar niet voor Jan want die piest er van!' En alsof het niet erg genoeg is dat ik hem een vies woord heb geleerd komt er vandaag ook nog visite langs, waaronder Ome Jan....... Hopelijk krijgt Max 'spremuta' bij zijn lunch.....

Bacio,

Kim

Waarom................?

Na een echte Italiaanse cappuccino op een terrasje in Buonconvento (om wakker te worden uiteraard...) reden we vanochtend terug onze heuvel op waar ik Max vervolgens fijn mocht helpen met het begraven van een dode slak. Kim Waninge, begrafenisondernemer, aangenaam! Sta je daar in de ochtendzon een gat te graven met een harkje. Al moet ik toegeven dat dit een stuk makkelijker ging dan de laatste keer dat ik een dood dier heb begraven. Dat was namelijk mijn gerbil Tarzan (Jane was al dood), die het nodig vond midden in de winter dood te gaan, terwijl de grond bevroren was... Soms moet je er wat voor over hebben. Zo ook voor Prins Max, dus als hij me lief vraagt (‘Kim, Kim, Kim, Kim..... Wil je de slak met mij begraven alsjeblieftdankjewel?') of ik een slak wil begraven dan doe ik dat. Nadat we er drie bloemetjes op hadden gelegd kon de slak in vrede rusten.... Hij wel. We beginnen inmiddels wel een beetje gewend te raken aan het gezinsleven en alle handelingen. Goed, ik laat de jonge Lucas nog steeds liever aan Roassanne over omdat ik baby's een beetje eng vind (behalve als hij zijn poepgezicht trekt of als hij lacht, te hilarisch en lief) maar met Max word ik vast grote vriendjes. Samen een slak begraven is natuurlijk niet zomaar iets. En met Max valt tenminste een gesprek te voeren: ‘Ik had hier bloed, maar nu is het weg!' wordt me enthousiast vertelt terwijl we achterin de auto zitten en er een korstje onder mn neus wordt gedrukt. ‘Ja ik zie het, er zit een korstje op!' Max kijkt eens bedenkelijk naar het korstje. ‘Waarom zit er een korstje op?' Ik kan nu wel moeilijk gaan lopen doen natuurlijk, maar houd het simpel: ‘Dan bloed het niet meer en wordt het weer heel.' Max kijkt nu nog bedenkelijker. Kutje. ‘Wat is heel?' Tja. ‘Dan ehh. Nou kijk ehh. Dan is het niet meer kapot!' Zijn vragenvuren zijn zo af en toe behoorlijk pittig. Vanmiddag wilde hij weten wat ‘verliefd' is. Leuke vraag. En ik zou er zeker antwoord op moeten kunnen geven. ‘Nou dan vind je iemand heeeeeeeel erg leuk, en heb je kriebels in je buik.' Wat een slap antwoord eigenlijk. Als we te hard door de bochten gaan krijg ik ook kriebels in mijn buik. Max nam er gelukkig genoegen mee. Eenmaal thuis vond ik in de boekenkast een veel interessanter antwoord in het boekje ‘Daarom! En andere diepzinnige antwoorden op kindervragen'. Op de vraag ‘Wat is verliefdheid?' geven een bioloog, psycholoog en hersenkenner voor kinderen een vrij onbegrijpelijk antwoord, maar voor mij was het precies goed. Maar natuurlijk wist ik allang dat je lichaam bij verliefdheid dopamine aanmaakt en dat het hele proces tot tijdelijke gekte leidt. De beschrijving van de filosoof vond ik veel interessanter: ‘Plato vertelt er het volgende over: vroeger was de mens een heel sterk wezen met vier armen en vier benen. De God Zeus was daar niet zo blij mee, want hij dacht dat deze sterke mensen de goden zouden kunnen verslaan. Dus kapte hij alle mensen in tweeën en werden we zoals we nu zijn: wezens met twee armen en twee benen. De twee helften, die incomplete mensen, bleven de hele tijd naar elkaar verlangen. Ze sloegen hun armen en benen om elkaar heen,om zo toch weer samen te komen. Van verlangen stierven al die incomplete mensen. Zeus kreeg medelijden en zorgde ervoor dat de geslachtsdelen aan de voorkant van de mens kwamen te zitten, zodat de ene helft in de andere zou passen en ze zo toch weer samen zouden kunnen komen (fijne woordkeuze ook...) Dit is een verhaal uit de Griekse mythologie, maar verliefdheid voelt wel zo. Je ontmoet iemand die je zo leuk vindt dat je de hele tijd bij hem wil zijn. Het voelt een beetje alsof je thuiskomt bij de persoon die altijd al bij je hoorde. Alsof je samen één bent.' Erg filosofisch wel. Ik zie het bedenkelijke gezicht van Max al voor me: ‘Maar Kim... Kim, Kim, Kim.. Waarom hebben we twee armen? Wat is God? Wat zijn geslachtsdelen?' Waarom............? Daarom! (En nu hopen dat ie het rijmpje ‘Daarom is geen reden en als je van de trap af valt ben je gauw beneden' niet kent...)

Bacio,

Kim

Road Trip (zonder kotszakjes)

Au pair werk is natuurlijk heeeeeeel zwaar werk (volgens mij ben ik deze week welgeteld 1x om 07:00u opgestaan,'La Mama' heeft inmiddels helaas ook door dat ze met 2 'au pairs' in huis toch iets verkeerd doet....) en omdat Marieke vandaag quality time met de kids door wilde brengen kregen wij een vrije dag en...... de BMW X3. Prachtig natuurlijk. We besloten dat we wel even konden touren, want met Roas achter het stuur kunnen de kotszakjes thuis blijven. Dus zijn we in alle vroegte (11:30u, maar echt, we hebben het hier zooooo zwaar ;)) richting Montepulciano gereden waar we begonnen aan onze road trip. Blijkbaar begint mijn moeder instinct al flink te groeien, want we waren vandaag misschien vrij, maar bij elk huilend kind keek ik op om te checken wat er loos was. Gelukkig is de drang nog niet zo groot dat ik vreemde kinderen begin op te pakken om ze te troosten. Gaat ook niet gebeuren trouwens... Nadat we een kerk hadden bezocht met een of ander belangrijk altaarstuk (een Maria Hemelvaart van Taddeo di Bartolo, wat zijn we cultureel!) hebben we geluncht om vervolgens door te rijden naar Pienza, Bagno Vignoni, San Quirco, Montalcino en uiteindelijk Buonconvento, waar we een hapje hebben gegeten. Zes dorpen bekeken in 8 uur, ik vind het een prestatie. Op het terras in Buonconvento hebben nog kennisgemaakt met een lokaal lekkerding, of eigenlijk meerdere lekkerdingen want de scouting kwam ook nog langs. Maar die jongen had zijn sokken zo hoog opgetrokken dat ie meteen een stuk minder aantrekkelijk was. Beetje jammer. Met ons Italiaans gaat het ook stukken beter trouwens... Ik heb laatst al gecommuniceerd met de werkster, die me stoorde tijdens het sporten waarna ik er zo maar ‘Buongiorno, sono famiglia di Marieke' uitfloepte. Waar het vandaan kwam geen idee, maar blijkbaar vond zij dat ik vloeiend Italiaans sprak want vervolgens begon ze een heel verhaal waar ik alleen maar ‘Si.... Si....' Op heb geantwoord. Wat ik er uit op heb kunnen maken (lang leve steekwoorden) is dat ze zelf uit Napoli komt en de omgeving daar mooier vindt dan Toscane omdat ze daar dichtbij een ‘mare' zat. Kan ik me iets bij voorstellen in deze temperaturen. Een dag later sprak ik met de tuinman, waarvan de moeder de kleren had gestreken, en ik verstond geen woord van wat hij zei op het woordje ‘caldo' na. Prima, uit de buurt blijven van het strijkijzer dus... In Montalcino kochten we vandaag postzegels: ‘Vorrei sette francobolli, per favore' en het zit ook al dikke prima met onze begroetingen en bedankjes. Vooral Roas heeft het Italiaans helemaal te pakken: ‘Si' is tegenwoordig haar stopwoordje ;) Na deze fijne zeer toeristische dag is het tijd om op bed te gaan want morgen is het weer zover: dan staan we om 07:00u op...

Ciao e bacio,

Kim

Echt Italiaans eten: pannenkoeken

Vertelde ik eergisteren nog dat het wel eens onze laatste dag van uitslapen kon zijn, vandaag mochten we weer uitslapen. Marieke ging alleen op pad met Max en Lucas ging naar de crèche. Lekker lang uitslapen zou je denken, maar nee. Om negen uur stonden we beide al naast ons bed. Het vroege ritme is er snel ingeslopen. Kim ging sporten. Jaja, we hebben hier een loopband en fiets tot onze beschikking. Ikzelf had gister mijn oefeningen voor mijn knie al gedaan, dus vandaag sloeg ik even over. Morgen weer een dag.Verder hebben we 's ochtends heerlijk gerelaxt. Beetje in de zon liggen, boekje lezen, wasje gedraaid, foto's bewerkt en op de site gezet en wat mailtjes verstuurd.

's Middags met Max watergevecht gehouden. Wat een verkoeling. Er kwam ook eindelijk een windje opzetten, ideaal. Dan is het hier heerlijk, anders niet uit te houden. Dan zitten we binnen. En ja je leest het echt goed: binnen. Tussen twaalf en drie kun je buiten wel wegsmelten als het niet waait. Lucas poepte 's middags weer eens buiten en hij had geen luier om, want hij was in het water aan het spelen. Dit was al de tweede keer. Voortaan maar met luier om in het water ;)

's Avonds wachtte ons de eerste echte grote test. Marieke moest werken en Rob zit nog steeds in Singapore. We waren dus voor het eerst een avond alleen met de kindjes. Dus ook met z'n vieren eten en de kindjes in bad doen en op bed brengen. Het ging allemaal prima. We hebben pannenkoeken gemaakt en ze vonden ze heerlijk. Nog een danoontje na de tijd, nog even keten en hup het bad in. Snel wassen en op bed. Op een korte snik van Lucas na verliep alles vlekkeloos. Gelukkig naar, ze vinden ons lief. En nu kunnen wij genieten van onze avond. Sneeuwwitje erbij, met 7up blijk ik bier wel te lusten, en buiten genieten van het weer. Toch jammer dat de muggen ons zo lekker vinden. We zitten onder de muggenbulten. Echt niet cool. Gelukkig bestaat er zoiets als een antimuggenspray en azaron. Nu moeten alleen de muggen het ook nog vinden stinken, want ze geven er (nog) niks om.

Roas

Dood!

Mijn toekomstige man zal erg, ik benadruk ERG veel overtuigingskracht moeten hebben voordat ik ook maar zal na denken over het maken van baby's. Ik ben dood. En ik niet alleen. Roas is ook dood, maar zij wil over 10 jaar nog wel kinderen. Ik dacht dat werken in de horeca enigszins vermoeiend was, maar toen had ik nog nooit van half 8 's ochtends tot half 8 's avonds op kinderen gepast. Ik snap eindelijk waarom er zoiets als Moederdag bestaat, respect voor moeders! Nadat we de jongste vanochtend op de crèche hadden achter gelaten reden we met zn vieren (La Mama, Max, Roas en ik) richting Montalcino, een charmant stadje op een heuveltop, waar we na alle bochtige weggetjes even konden - en vooral moesten - bijkomen onder het genot van een ‘spremuta'. Hierna hebben we nog wat bochten meegepakt om de abdij van Sant'Antimo te bezoeken. Eenmaal thuis werden we alleen gelaten met Lucas, die na de crèche toe was aan zijn middagdutje, dus hadden we mooi tijd voor onszelf. ‘Maarre, wat als het nou wakker wordt? Wat als het nou gaat huilen omdat zijn moeder er niet is? Wat als het gepoept heeft!?' Gelukkig ging het dankzij het geluidjesboek van Dribbel helemaal goed. Nadat Roas de fruithap er met het grootste gemak in had gekregen vond ze dat ik de luier wel even kon verschonen. Shit. Hoewel, dat lag ongeveer 10 minuten later op de veranda, nadat ik zijn lege (Goddank!!) luier had weggegooid en we het allebei eens waren dat je met een luier om niet in het opblaasbare zwembadje kan zitten. Weet ik veel dat het gewoon door blijft poepen zonder luier. Ik en ‘La Mama' Marieke besloten dat een potje de oplossing was. En dat potje is hard nodig want na het avondeten ging meneer onder de eettafel zitten plassen (verder keurig opgevoed, niks mis mee). Toen ze dan allebei na nog maar eens een soort van adhd-aanval ein-de-lijk op bed lagen, kwam ‘La Mama' met goed nieuws: morgenochtend zijn we vrij. Morgenochtend kunnen we uitslapen. Dit was waarschijnlijk de meeste vermoeiende dag van mijn leven. Inclusief de Thailand en Cuba rondreis, en inclusief die keer dat ik nog van 8 tot 6 vleeswaren moest snijden en kaas moest hakken na een nacht doorhalen. Maar je weet wat ze zeggen over kinderen: je levert er veel voor in, maar je krijgt er veel voor terug. Voor het slapen gaan kreeg ik mijn eerste ‘bacio di mano' van Lucas. Soms zijn ze best schattig.

Baci,

Kim

p.s. Tijdens het uitpuffen op de veranda hebben we maar even een planning gemaakt voor de komende weken: Siena, Firenze (Florence), Pisa, Ikea (ja inderdaad, Ikea, wij mogen mee shoppen voor de finishing touch van het appartment :) & Rome: ‘A presto!'